Blog: De Marathon – Kemna/Senf

Gezien op 17 maart in het Nieuwe Luxor.

‘Mijn Lichaam is een Tempel’

Vrijdag was ik bij een try-out van de nieuwe musical De Marathon, gebaseerd op de gelijknamige film uit 2012. De voorstelling gaat over garagehouder Gerard, die met drie mannen, Kees, Leo en Nico, werkt in zijn garage. Hij blijkt diep in de schulden te zitten en wanneer hij hoort dat hij ongeneeslijk ziek is, lijkt de garage gedoemd tot sluiting. Totdat de nieuwe jongen Yoessoef vertelt over zijn marathon verleden waar hij veel geld mee ophaalde door middel van sponsoring. De mannen lijkt het een goed idee om hetzelfde te doen, maar dan moet je natuurlijk wel eerst sponsors vinden. En misschien nog wel belangrijker, hoe lang is een marathon eigenlijk..!? Vooraf vraag je je af hoe ze het verhaal van de film zullen vertalen naar het toneel. Bij mij waren het ook praktische vragen, zoals hoe verbeeldt je een marathon op het toneel? Waarom moet je hier een musical van maken of waarom niet?

Hulde voor de makers want wat een goede voorstelling. Totaal geen grote verbouwingen of projectieschermen, gelukkig. In het toneelbeeld zie je de garage van Gerard. Op vier verschillende plekken in de garage worden als het ware de vier huizen van de heren getoond, meer dan dat zelfs. Zo is het huis van de “gelovige” Kees weergegeven met een verlicht kruis vanuit de stelling van het magazijn, heeft Leo zijn stekkie bij de auto, en verschuift het meubilair in de garage zodanig dat daarmee ook de huizen van Nico en Gerard worden gevormd door middel van lichtprojectie. Scenes thuis worden mooi verweven en door het te verlichten en weer een deel te dimmen wordt het spel prachtig verdeeld over het podium. In het begin van de voorstelling wordt hier het lied ‘Dit is mijn huis’ gezongen, een lied die alle personages en onderlinge verhoudingen inleidt, maar daarnaast een mooi en onroerend lied is.

Scenes die mij opvielen waren bijvoorbeeld de verjaardag van Gerard waar iedereen op een rijtje in plastic stoelen naar het publiek zat. Jelka van Houten die Lenie speelt, de vrouw van Gerard, loopt hier in het Rotterdams al haar gebak aan het bezoek te slijten tot hilariteit bij het publiek. Visueel gezien een hele sterke scène met vormgeving waar goed over nagedacht is. Bijvoorbeeld de schuttingdelen met vlaggetjes die de tuin verbeelden.

Daarnaast het trainen voor en het lopen van de Marathon waren een genot om naar te kijken. Ondersteund door het geweldige nummer ‘Mijn lichaam is een tempel,’ toch een van de beste nummers van de voorstelling; je zou als toeschouwer bijna mee willen brullen met de refreinen haha. Voor het trainen gebruiken de mannen loopbanden waar ze allerlei trucjes mee doen waardoor ze lijken te dansen. Juist omdat zij dit zo droog doen, is het des te leuker om ernaar te kijken. Uiteindelijk wordt de marathon gelopen en wordt het loopveld afgezet met verrolbare dranghekken. Deze worden elke keer wanneer de mannen langslopen op een andere manier neer gezet waardoor zij niet telkens hetzelfde stukje opnieuw lopen. De vrouwen moedigen de mannen aan, zelfs de vrouw van Kees. Lenie is hier op z’n kwetsbaarst wanneer haar Gerard niet meer meeloopt en achter de andere mannen blijft. In het ziekenhuis lijkt zij nog het meest rustig en de ernst van de situatie niet te kunnen overzien. Wanneer zij wordt weggeroepen door de arts weet je eigenlijk al dat het gebeurd is. Terence en Jelka weten mij enorm te roeren met ‘Mag ik nog even blijven hier’ en ‘Bloemen en Gebak.’ De voorstelling eindigt met de mannen die Gerard als nog over de Finish heen duwen en daar dimt het licht. Ook dit is weer een prachtig toneelbeeld met de skyline van Rotterdam op de achtergrond.

Wat een prachtige voorstelling! Dit is waarom ik weer ik ben gaan houden van het genre musical. Ook in Nederland worden er echt goede musicals gemaakt, maakt het dan uit dat het van origine een film is? Ik denk het niet. Ook op West-End en Broadway wordt dit steeds vaker gedaan, misschien is dat gewoon een trent of zekerheid voor de producent in de huidige tijd. Persoonlijk vind ik het veel interessanter om een nieuwe voorstelling te zien, wat een verhaal vertelt van de gewone Nederlander, dan dat zo’n gestagete musical als Beauty and the Beast naar Nederland wordt gehaald.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s